در زیرساختهای سازمانی، مدیریت اتصالات شبکه سرورها یکی از بخشهایی است که با افزایش تعداد تجهیزات، پیچیدهتر میشود. هر سرور برای ارتباط با شبکه سازمان، ذخیرهسازها و سرویسهای دیتاسنتری به اتصالهای فیزیکی و تنظیمات مشخصی نیاز دارد. در معماریهای سنتی، اضافهکردن سرور، جابهجایی آن یا تغییر در اتصالات شبکه ممکن است به کابلکشی مجدد، تغییر تنظیمات سوئیچها و هماهنگی میان تیمهای مختلف زیرساخت نیاز داشته باشد.
HPE برای سادهسازی این فرایند در محیطهای مبتنی بر سرورهای Blade، فناوریای به نام HPE Virtual Connect ارائه کرده است. این فناوری با ایجاد یک لایه مجازیسازی در مرز ارتباطی سرور و شبکه دیتاسنتر، امکان مدیریت متمرکزتر اتصالات Ethernet و Fibre Channel را فراهم میکند. به کمک Virtual Connect میتوان بخشی از تنظیمات ارتباطی را مستقل از سرور فیزیکی مدیریت کرد و تغییرات سختافزاری را با پیچیدگی کمتری انجام داد.
اما HPE Virtual Connect دقیقاً چیست؟ چه تفاوتی با اتصال مستقیم سرورها به سوئیچهای شبکه دارد؟ آیا استفاده از آن به معنی حذف سوئیچهای شبکه است؟ و مهمتر از همه، چه تجهیزاتی برای پیادهسازی آن با یکدیگر سازگار هستند؟
در این مقاله، معماری Virtual Connect، نحوه عملکرد، مزایا و محدودیتهای آن و معیارهای مهم سازگاری تجهیزات را بررسی میکنیم.
HPE Virtual Connect چیست؟
HPE Virtual Connect مجموعهای از ماژولهای ارتباطی و نرمافزارهای مدیریتی است که برای سادهسازی و مجازیسازی اتصالات شبکه در برخی پلتفرمهای محفظهای HPE طراحی شده است.
این فناوری در اصل یک لایه واسط میان سرورهای Blade و زیرساخت شبکه دیتاسنتر ایجاد میکند. بهجای اینکه هر سرور بهصورت مستقل و با مجموعهای از تنظیمات اختصاصی به شبکه متصل شود، Virtual Connect اتصالات سرورها را در سطح شاسی مدیریت میکند و امکان تعریف ارتباطات منطقی و پروفایلهای مشخص را فراهم میسازد.
در این معماری، ارتباط سرور با شبکه از طریق ماژولهای Virtual Connect برقرار میشود. این ماژولها در محفظه سرور قرار میگیرند و ارتباط داخلی سرورها را به شبکههای خارجی Ethernet یا Storage متصل میکنند.
یکی از مهمترین ویژگیهای Virtual Connect، جداسازی نسبی مدیریت اتصالات سرور از تنظیمات زیرساخت LAN و SAN است. به این ترتیب، مدیر زیرساخت میتواند بخشی از تغییرات مربوط به اتصال سرورها را در محیط Virtual Connect انجام دهد، بدون اینکه برای هر تغییر الزاماً تنظیمات شبکه خارجی را از ابتدا تغییر دهد.
به بیان ساده، Virtual Connect کمک میکند اتصال منطقی یک سرور به شبکه، کمتر به جایگاه فیزیکی و هویت سختافزاری همان سرور وابسته باشد.
معماری HPE Virtual Connect چگونه کار میکند؟
برای درک نحوه عملکرد Virtual Connect باید اجزای اصلی آن را بشناسیم. این فناوری از چند بخش سختافزاری و نرمافزاری تشکیل شده است که در کنار یکدیگر امکان مدیریت اتصالات سرورها را فراهم میکنند.
ماژولهای Virtual Connect
ماژولهای Virtual Connect در محل Interconnect شاسیهای سازگار نصب میشوند و ارتباط میان پورتهای داخلی سرورها و شبکه خارجی را برقرار میکنند.
بسته به مدل ماژول، این ارتباط میتواند از نوع Ethernet، Fibre Channel یا ترکیبی از آنها باشد.
برای مثال، برخی ماژولهای Flex-10 امکان تقسیم یک اتصال فیزیکی 10Gb Ethernet به چند اتصال منطقی FlexNIC را فراهم میکنند. این قابلیت به مدیر شبکه اجازه میدهد پهنای باند مشخصی را به ارتباطات مختلف یک سرور اختصاص دهد.
ماژولهای FlexFabric نیز با توجه به مدل و قابلیتهای خود میتوانند ارتباطات Ethernet و Storage را در یک زیرساخت همگرا مدیریت کنند.
Virtual Connect Manager
Virtual Connect Manager ابزار مدیریتی تعبیهشده در ماژولهای سازگار Virtual Connect است که برای پیکربندی و مدیریت ارتباطات استفاده میشود.
مدیر سیستم از طریق رابط گرافیکی یا CLI میتواند شبکهها، اتصالهای سرورها، تنظیمات Uplink و پروفایلهای ارتباطی را مدیریت کند.
این ابزار بهویژه در محیطهایی که تعداد زیادی سرور Blade وجود دارد، میتواند عملیات پیکربندی و تغییرات شبکه را سادهتر کند.
Server Profiles
یکی از قابلیتهای مهم Virtual Connect، استفاده از Server Profile است.
Server Profile مجموعهای از تنظیمات مرتبط با اتصال و پیکربندی سرور را در قالب یک پروفایل نگهداری میکند. بسته به پلتفرم و ابزار مدیریتی، این پروفایل میتواند شامل اطلاعاتی مانند موارد زیر باشد:
- اتصالهای Ethernet و Fibre Channel
- شبکههای اختصاصیافته به هر اتصال
- پهنای باند موردنیاز ارتباطات
- شناسههای مجازی MAC Address
- شناسههای مجازی WWN برای ارتباطات Fibre Channel
- تنظیمات مرتبط با اتصال به شبکه ذخیرهسازی
در نتیجه، در صورت تعویض یک سرور Blade با سختافزار سازگار، امکان اختصاصدادن پروفایل ارتباطی قبلی به سرور جایگزین وجود دارد. این موضوع میتواند نیاز به تغییرات گسترده در تنظیمات LAN و SAN را کاهش دهد.
البته اجرای این سناریو به سازگاری سرور جایگزین، آداپتورها، قابلیتهای Virtual Connect و پیکربندی محیط بستگی دارد.
ارتباط با شبکههای خارجی
Virtual Connect در داخل شاسی قرار دارد، اما سرورها همچنان باید به شبکههای اصلی دیتاسنتر متصل باشند.
این ارتباط از طریق Uplinkها برقرار میشود. Uplinkها مسیر ارتباطی ماژول Virtual Connect با سوئیچهای شبکه یا زیرساخت SAN خارجی هستند.
بنابراین، Virtual Connect به معنی حذف کامل سوئیچهای شبکه نیست؛ بلکه نحوه اتصال سرورها به شبکه خارجی را مدیریت و سادهتر میکند.
تفاوت HPE Virtual Connect با اتصال شبکه سنتی سرورها چیست؟
در معماری سنتی، هر سرور معمولاً از طریق کارت شبکه یا HBA به سوئیچهای Ethernet یا Fibre Channel متصل میشود. برای هر سرور، اتصالهای فیزیکی و تنظیمات مربوط به VLAN، پورتها، مسیرهای ارتباطی و افزونگی باید مدیریت شوند.
با افزایش تعداد سرورها، تعداد کابلها، پورتهای موردنیاز و تنظیمات شبکه نیز افزایش پیدا میکند.
در مقابل، Virtual Connect بخشی از این مدیریت را به لایه ارتباطی داخل شاسی منتقل میکند. سرورها از طریق ماژولهای مشترک به شبکه خارجی متصل میشوند و بسیاری از تنظیمات ارتباطی در قالب پروفایلها مدیریت میشوند.
| معیار مقایسه | اتصال شبکه سنتی | HPE Virtual Connect |
| نحوه اتصال سرور | اتصال مستقیم NIC یا HBA به سوئیچ | اتصال داخلی به ماژول Virtual Connect |
| مدیریت ارتباطات | عمدتاً وابسته به تنظیمات سوئیچ و سرور | مدیریت متمرکزتر در لایه ارتباطی شاسی |
| کابلکشی | وابسته به تعداد پورتها و سرورها | امکان کاهش تعداد کابلهای خارجی |
| تغییر سرور | ممکن است به تغییر تنظیمات شبکه نیاز داشته باشد | امکان استفاده مجدد از پروفایل در محیط سازگار |
| مدیریت هویت شبکه | معمولاً وابسته به MAC و WWN سختافزار | امکان استفاده از شناسههای مجازی |
| تخصیص پهنای باند | وابسته به قابلیت NIC، سوئیچ و تنظیمات شبکه | امکان تخصیص پهنای باند در سطح اتصالهای منطقی |
| پیچیدگی توسعه | با افزایش سرورها ممکن است بیشتر شود | امکان سادهسازی توسعه در محیطهای Blade |
| نیاز به تجهیزات سازگار | سوئیچ، NIC، HBA و کابل مناسب | شاسی، ماژول VC، آداپتور و Firmware سازگار |
تفاوت اصلی در شیوه مدیریت ارتباطات است، نه در حذف نیاز به شبکه خارجی. در هر دو معماری، سرورها برای ارتباط با شبکه سازمان و ذخیرهسازها به زیرساخت مناسب نیاز دارند.
HPE Virtual Connect چه مزایایی برای زیرساخت سازمانی دارد؟
استفاده از Virtual Connect در محیطهای سازگار میتواند چند مزیت عملیاتی ایجاد کند. میزان بهرهمندی از این مزایا به نوع شاسی، ماژولهای نصبشده، معماری شبکه و نحوه پیکربندی بستگی دارد.
کاهش پیچیدگی کابلکشی
در زیرساختهایی که تعداد زیادی سرور Blade دارند، اتصال مستقیم هر سرور به سوئیچهای خارجی میتواند تعداد کابلها و پورتهای موردنیاز را افزایش دهد.
Virtual Connect با تجمیع ارتباطات سرورها در سطح ماژولهای شاسی، امکان استفاده مؤثرتر از Uplinkهای خارجی را فراهم میکند.
این موضوع میتواند به کاهش کابلکشی، سادهترشدن مستندسازی و نظم بهتر تجهیزات در رک و دیتاسنتر کمک کند.
سادهترشدن جابهجایی و جایگزینی سرورها
یکی از مهمترین کاربردهای Virtual Connect، کاهش وابستگی تنظیمات شبکه به سرور فیزیکی است.
فرض کنید یک سرور Blade به دلیل خرابی سختافزاری نیاز به تعویض دارد. در معماری سنتی ممکن است لازم باشد بخشی از تنظیمات ارتباطی سرور جدید، پورتهای سوئیچ و شناسههای شبکه دوباره بررسی و پیکربندی شوند.
در محیط Virtual Connect، اگر سرور جایگزین با پروفایل و تنظیمات موجود سازگار باشد، میتوان پروفایل ارتباطی را به آن اختصاص داد و فرایند جایگزینی را سادهتر کرد.
این قابلیت در محیطهایی که نیاز به تعویض سریع تجهیزات یا جابهجایی بارهای کاری دارند، اهمیت زیادی دارد.
مدیریت متمرکز اتصالات
Virtual Connect امکان مدیریت بخش مهمی از ارتباطات سرورها را از یک محیط مدیریتی فراهم میکند.
بهجای انجام جداگانه برخی تنظیمات برای هر سرور، مدیر سیستم میتواند شبکهها، اتصالها و پروفایلهای مربوط را در سطح زیرساخت Blade مدیریت کند.
در محیطهای مبتنی بر HPE OneView نیز قابلیتهایی مانند Server Profiles، Logical Interconnect Groups و Network Sets به سادهترشدن تعریف و مدیریت ارتباطات کمک میکنند.
تخصیص منعطف پهنای باند
برخی ماژولهای Virtual Connect از فناوریهایی مانند Flex-10 پشتیبانی میکنند که امکان تقسیم یک اتصال فیزیکی Ethernet به چند اتصال منطقی را فراهم میسازد.
برای مثال، یک اتصال فیزیکی 10Gb میتواند به چند FlexNIC تقسیم شود و هر اتصال منطقی پهنای باند مشخصی دریافت کند.
این قابلیت به مدیر شبکه اجازه میدهد منابع ارتباطی را متناسب با نیاز سرویسهای مختلف تنظیم کند.
البته مجموع پهنای باند تخصیصیافته به اتصالهای منطقی نباید با ظرفیت واقعی Uplink یا پهنای باند تضمینشده اشتباه گرفته شود؛ طراحی صحیح باید Oversubscription و ظرفیت مسیرهای ارتباطی را نیز در نظر بگیرد.
جداسازی بهتر مدیریت سرور و شبکه
Virtual Connect میتواند مرز مدیریتی مشخصتری میان تیم سرور و تیم شبکه ایجاد کند.
برای مثال، تیم زیرساخت سرور میتواند بخشی از تنظیمات مربوط به اتصال منطقی سرورها را مدیریت کند، در حالی که مدیریت سوئیچهای اصلی و سیاستهای شبکه دیتاسنتر همچنان در اختیار تیم شبکه باقی میماند.
این جداسازی میتواند هماهنگی میان تیمها را سادهتر کند؛ بهویژه در سازمانهایی که تغییرات زیرساختی به فرایندهای تأیید و زمانبندی مشخص نیاز دارند.
نقش HPE Virtual Connect در مدیریت شبکه و ذخیرهسازی
Virtual Connect تنها برای ارتباطات Ethernet طراحی نشده است. بسته به نوع ماژول و پلتفرم، امکان مدیریت ارتباطات مربوط به شبکه ذخیرهسازی نیز وجود دارد.
مدیریت ارتباطات Ethernet
در بخش Ethernet، Virtual Connect امکان تعریف شبکهها، VLANها، Uplinkها و اتصالهای منطقی سرورها را فراهم میکند.
در برخی پیکربندیها، قابلیت Flex-10 نیز به تقسیم پهنای باند یک پورت فیزیکی به چند FlexNIC کمک میکند.
این ویژگی برای سرورهایی که همزمان به چند شبکه مجزا مانند شبکه مدیریت، شبکه کاربران، شبکه ماشینهای مجازی و شبکه انتقال داده نیاز دارند، کاربردی است.
مدیریت ارتباطات Fibre Channel
در محیطهای SAN، ماژولهای Virtual Connect Fibre Channel میتوانند ارتباط سرورهای Blade با شبکه ذخیرهسازی را مدیریت کنند.
یکی از قابلیتهای مهم در این بخش، استفاده از NPIV یا N_Port ID Virtualization است.
NPIV امکان اختصاص چند هویت منطقی WWN و Port ID را از طریق یک اتصال فیزیکی فراهم میکند. در نتیجه، مدیریت ارتباطات Fibre Channel و جایگزینی سرورها میتواند سادهتر شود.
در چنین معماریای، Virtual Connect میتواند بهگونهای عمل کند که از دید Fabric خارجی، اتصالهای منطقی سرورها بدون نیاز به بازطراحی گسترده مسیرها مدیریت شوند.
البته پشتیبانی از NPIV و قابلیتهای مربوط به آن باید در ماژول Virtual Connect، HBA و سوئیچ SAN بررسی شود.
HPE Virtual Connect با چه تجهیزاتی سازگار است؟
سازگاری تجهیزات یکی از مهمترین موضوعات در پیادهسازی Virtual Connect است. این فناوری برای هر سرور HPE بهصورت عمومی قابل استفاده نیست و باید در چارچوب پلتفرمهای پشتیبانیشده بررسی شود.
برای مثال، ماژولهای Virtual Connect خانواده BladeSystem c-Class برای نصب در شاسیهای سازگار همین خانواده طراحی شدهاند. در مقابل، Virtual Connect در HPE Synergy نیز از ماژولها و معماری ارتباطی مخصوص این پلتفرم استفاده میکند.
بنابراین، صرفاً HPE بودن سرور یا شاسی برای اطمینان از سازگاری کافی نیست.
سازگاری شاسی (Enclosure)
در قدم اول باید مدل شاسی مشخص شود.
برای نمونه، ماژولهای Virtual Connect خانواده BladeSystem c-Class با شاسیهای مشخصی مانند c7000 و c3000 سازگار بودهاند؛ اما همه ماژولها الزاماً روی هر دو مدل یا تمام نسلهای سختافزاری پشتیبانی نمیشوند.
در HPE Synergy نیز باید ماژول متناسب با Frame و معماری همان پلتفرم انتخاب شود.
سازگاری ماژول Virtual Connect
ماژولهای مختلف Virtual Connect از نظر سرعت، نوع اتصال و قابلیتها با یکدیگر تفاوت دارند.
برخی مدلها برای Ethernet طراحی شدهاند، برخی از Fibre Channel پشتیبانی میکنند و بعضی ماژولهای FlexFabric قابلیتهای همگرایی شبکه و ذخیرهسازی را ارائه میدهند.
پیش از انتخاب ماژول باید موارد زیر بررسی شوند:
- سرعت پورتهای Downlink و Uplink
- تعداد و نوع پورتهای ارتباطی
- پشتیبانی از Ethernet، Fibre Channel یا FCoE
- قابلیت Flex-10 یا FlexFabric
- سازگاری با شاسی و ماژولهای دیگر
- پشتیبانی Firmware از قابلیت موردنیاز
سازگاری کارت شبکه و HBA
سرورهای Blade برای ارتباط با ماژولهای Interconnect از آداپتورهای داخلی و Mezzanine Card استفاده میکنند.
این آداپتورها باید با شاسی، ماژول Virtual Connect و نسل سرور سازگار باشند.
برای مثال، پشتیبانی از FlexNIC یا FlexHBA به قابلیتهای آداپتور و ماژول مورد استفاده بستگی دارد. بنابراین، نباید فرض کرد هر کارت شبکه یا HBA میتواند از تمام قابلیتهای Virtual Connect استفاده کند.
سازگاری Firmware و نرمافزار مدیریتی
نسخه Firmware ماژولهای Virtual Connect و سازگاری آن با آداپتورها و سرورها نیز اهمیت زیادی دارد.
در زمان راهاندازی یا ارتقای زیرساخت باید نسخههای Firmware، درایورها و ابزارهای مدیریتی با یکدیگر تطبیق داده شوند.
در محیطهای مدیریتشده با HPE OneView نیز باید نسخه نرمافزار، پلتفرم و ماژولهای Interconnect در ماتریس پشتیبانی رسمی بررسی شوند.
سازگاری با سوئیچهای شبکه و SAN
Virtual Connect در نهایت باید به سوئیچهای خارجی متصل شود. در نتیجه، تنظیمات و قابلیتهای سوئیچهای Ethernet و Fibre Channel نیز باید با طراحی موردنظر هماهنگ باشند.
برای مثال، در ارتباط Fibre Channel مبتنی بر NPIV، سوئیچ SAN باید از این قابلیت پشتیبانی کند و تنظیمات Fabric نیز متناسب با معماری انتخابشده انجام شوند.
آیا HPE Virtual Connect جایگزین سوئیچ شبکه میشود؟
یکی از برداشتهای اشتباه درباره Virtual Connect این است که با استفاده از آن دیگر نیازی به سوئیچ شبکه وجود ندارد.
در واقع، Virtual Connect جایگزین کامل سوئیچهای اصلی شبکه دیتاسنتر نیست. این فناوری در لایه اتصال سرور به شبکه فعالیت میکند و ارتباط میان سرورهای داخل شاسی و زیرساخت خارجی را مدیریت میکند.
سوئیچهای اصلی Ethernet و Fibre Channel همچنان وظیفه انتقال ترافیک در شبکه دیتاسنتر را بر عهده دارند.
تفاوت در این است که Virtual Connect میتواند بخشی از پیچیدگی اتصال سرورها به این سوئیچها را کاهش دهد و امکان مدیریت ارتباطات را در سطح شاسی فراهم کند.
بنابراین، در طراحی زیرساخت باید Virtual Connect و سوئیچهای خارجی را اجزای مکمل یک معماری در نظر گرفت، نه تجهیزات جایگزین یکدیگر.
HPE Virtual Connect برای چه سازمانهایی مناسب است؟
استفاده از Virtual Connect زمانی ارزش بیشتری پیدا میکند که سازمان از زیرساخت Blade سازگار استفاده کند و مدیریت تعداد زیادی اتصال شبکه و ذخیرهسازی به یک چالش عملیاتی تبدیل شده باشد.
برخی از سناریوهای مناسب عبارتاند از:
- دیتاسنترهای مبتنی بر BladeSystem: سازمانهایی که تعداد زیادی سرور Blade را در یک یا چند شاسی مدیریت میکنند.
- محیطهای مجازیسازی: زیرساختهایی که چندین شبکه منطقی برای ماشینهای مجازی، مدیریت و انتقال داده دارند.
- سازمانهای دارای SAN: محیطهایی که ارتباط Fibre Channel میان سرورها و ذخیرهسازها اهمیت دارد.
- زیرساختهای با تغییرات سختافزاری مکرر: سازمانهایی که بهصورت دورهای سرورها را تعویض، جابهجا یا توسعه میدهند.
- محیطهای نیازمند مدیریت متمرکز: مجموعههایی که میخواهند بخشی از تنظیمات ارتباطی سرورها را از یک نقطه مدیریت کنند.
در مقابل، اگر سازمان از سرورهای رکمونت مستقل استفاده میکند و زیرساخت Blade یا پلتفرم سازگار با Virtual Connect ندارد، این فناوری الزاماً انتخاب مناسبی نیست. در چنین شرایطی باید قابلیتهای شبکه و مدیریت سرورها در معماری مورد استفاده بررسی شوند.
نکات مهم پیش از پیادهسازی یا ارتقای HPE Virtual Connect
پیش از خرید ماژول یا تغییر معماری شبکه، بهتر است یک ارزیابی فنی انجام شود. این ارزیابی میتواند از بروز مشکلات سازگاری و هزینههای اضافی جلوگیری کند.
چکلیست زیر برای بررسی اولیه کاربردی است:
| معیار بررسی | اقدام موردنیاز |
| مدل شاسی | بررسی سازگاری با خانواده و مدل Virtual Connect |
| مدل سرورهای Blade | کنترل پشتیبانی سرورها از ماژول موردنظر |
| کارت شبکه و HBA | بررسی مدل، نسل و قابلیتهای آداپتورها |
| ماژول Interconnect | تطبیق نوع، سرعت و قابلیتهای ماژول |
| Firmware | بررسی نسخههای پشتیبانیشده و سازگاری میان اجزا |
| شبکه Ethernet | بررسی VLAN، Uplink، LACP و ظرفیت ارتباطی |
| شبکه SAN | بررسی NPIV، WWN و سازگاری سوئیچهای Fibre Channel |
| ابزار مدیریت | بررسی سازگاری Virtual Connect Manager یا HPE OneView |
| افزونگی | طراحی مسیرهای جایگزین و بررسی سناریوهای Failover |
| ظرفیت شبکه | محاسبه پهنای باند و میزان Oversubscription |
همچنین بهتر است پیش از اعمال تغییرات مهم، از پیکربندی فعلی نسخه پشتیبان تهیه شود و تغییرات Firmware یا تنظیمات شبکه در یک بازه نگهداری برنامهریزیشده انجام شوند.
جمعبندی؛ HPE Virtual Connect چه تفاوتی در مدیریت زیرساخت ایجاد میکند؟
HPE Virtual Connect فناوریای برای سادهسازی مدیریت اتصالات شبکه در پلتفرمهای سازگار HPE است. این راهکار با ایجاد یک لایه مجازیسازی در مرز ارتباطی سرورها و شبکه دیتاسنتر، امکان مدیریت منعطفتر اتصالهای Ethernet و Fibre Channel را فراهم میکند.
در مقایسه با معماری سنتی، Virtual Connect میتواند تعداد کابلهای خارجی، پیچیدگی تغییرات شبکه و وابستگی تنظیمات ارتباطی به سرور فیزیکی را کاهش دهد. استفاده از Server Profile، شناسههای مجازی و قابلیتهای مدیریتی نیز به سادهترشدن جایگزینی و توسعه سرورها کمک میکند.
با این حال، Virtual Connect راهکاری عمومی برای تمام سرورهای HPE نیست. انتخاب و پیادهسازی آن به مدل شاسی، سرورهای Blade، ماژولهای Interconnect، آداپتورها، نسخه Firmware و سازگاری سوئیچهای خارجی وابسته است.
در نتیجه، پیش از خرید یا ارتقای این فناوری باید معماری فعلی شبکه و تجهیزات موجود بهصورت دقیق بررسی شوند. انتخاب درست و پیکربندی سازگار میتواند مدیریت ارتباطات را سادهتر کند و انعطافپذیری بیشتری در توسعه زیرساخت سازمانی ایجاد کند.