انتخاب سرور مناسب برای زیرساخت سازمانی، فقط به بررسی مدل پردازنده یا میزان حافظه RAM محدود نمی‌شود. یکی از تصمیم‌های مهم در زمان طراحی یا توسعه دیتاسنتر، انتخاب میان سرورهای دوپردازنده‌ای (Socket2-) و چهارپردازنده‌ای (Socket4-) است. هرکدام از این معماری‌ها ظرفیت پردازشی، حافظه و قابلیت‌های متفاوتی در اختیار سازمان قرار می‌دهند.
برای مثال، ممکن است یک سرور دوپردازنده‌ای با تعداد هسته بالا بتواند نیاز یک سازمان را به‌خوبی پوشش دهد؛ درحالی‌که برای اجرای پایگاه‌های داده بزرگ، پردازش‌های سنگین درون‌حافظه‌ای یا محیط‌های مجازی‌سازی پرتراکم، استفاده از معماری چهارپردازنده‌ای منطقی‌تر باشد.
محورهای بررسی این مقاله
آنچه برای انتخاب معماری مناسب سرور سازمانی باید بدانید
تفاوت معماری دوپردازنده‌ای و چهارپردازنده‌ای
بررسی ساختار، ظرفیت پردازشی و تفاوت‌های معماری دو نسل از پیکربندی‌های سرور
معیارهای فنی انتخاب
مقایسه تعداد هسته‌ها، ظرفیت حافظه، معماری NUMA و نوع بار کاری سازمانی
هزینه لایسنس نرم‌افزار و هزینه کل مالکیت (TCO)
تحلیل هزینه‌های پردازنده، مجوز نرم‌افزار، نگهداری و سرمایه‌گذاری بلندمدت
معرفی HPE ProLiant DL580 Gen12
آشنایی با قابلیت‌ها و کاربردهای یک نمونه سرور چهارپردازنده‌ای سازمانی
چک‌لیست انتخاب پیش از خرید
مرور نکات کلیدی برای تصمیم‌گیری دقیق‌تر و انتخاب متناسب با نیاز زیرساخت
تفاوت سرور دوپردازنده‌ای و چهارپردازنده‌ای چیست؟
تفاوت اصلی این دو معماری در تعداد سوکت‌های پردازنده‌ای است که روی مادربرد سرور در اختیار قرار می‌گیرند.
در سرور دوپردازنده‌ای، دو پردازنده فیزیکی روی مادربرد نصب می‌شوند و سیستم‌عامل و نرم‌افزارها می‌توانند از مجموع هسته‌ها و منابع پردازشی آن‌ها استفاده کنند.
در سرور چهارپردازنده‌ای، امکان نصب چهار پردازنده فیزیکی وجود دارد. این معماری ظرفیت بیشتری برای افزایش تعداد هسته‌های پردازشی، ظرفیت حافظه و پهنای باند حافظه فراهم می‌کند؛ البته میزان بهره‌برداری از این منابع به طراحی پلتفرم و پیکربندی نهایی وابسته است.
برای درک بهتر تفاوت، فرض کنیم هر پردازنده انتخابی ۶۴ هسته داشته باشد:
مقایسه سرور دوپردازنده‌ای و چهارپردازنده‌ای
تفاوت ظرفیت پردازشی و ویژگی‌های زیرساختی دو معماری سرور
| مشخصات | 4 CPU سرور چهارپردازنده‌ای | 2 CPU سرور دوپردازنده‌ای |
|---|---|---|
| تعداد پردازنده | ۴ | ۲ |
| تعداد هسته به‌ازای هر CPU | ۶۴ | ۶۴ |
| مجموع هسته‌ها | ۲۵۶ | ۱۲۸ |
| ظرفیت بالقوه پردازش | بیشتر | کمتر |
| ظرفیت بالقوه حافظه | وابسته به پلتفرم | وابسته به پلتفرم |
| پیچیدگی و هزینه زیرساخت | معمولاً بیشتر | معمولاً کمتر |
مقادیر جدول نمونه هستند. ظرفیت واقعی حافظه، عملکرد پردازشی و هزینه نهایی به مدل پردازنده، معماری سرور و پیکربندی سخت‌افزاری بستگی دارد.
نکته مهم
چهارپردازنده‌ای بودن به‌تنهایی تضمین نمی‌کند که عملکرد سرور دو برابر شود.
عملکرد نهایی به نوع بار کاری، نحوه استفاده نرم‌افزار از هسته‌ها، پهنای باند حافظه، تأخیر دسترسی به منابع و معماری NUMA بستگی دارد.
تعداد هسته‌های پردازنده؛ اولین معیار انتخاب
یکی از مهم‌ترین معیارهای انتخاب میان سرور دوپردازنده‌ای یا چهارپردازنده‌ای، تعداد هسته‌های پردازشی موردنیاز برنامه‌هاست. هرچه تعداد هسته‌های پردازنده بیشتر باشد، امکان اجرای هم‌زمان تعداد بیشتری Thread و پردازش فراهم می‌شود؛ اما همه نرم‌افزارها نمی‌توانند به یک اندازه از افزایش تعداد هسته‌ها بهره ببرند.
برخی برنامه‌های سازمانی و پایگاه‌های داده از پردازش موازی استفاده می‌کنند و با افزایش منابع پردازشی عملکرد بهتری خواهند داشت. در مقابل، برخی برنامه‌ها به فرکانس بالاتر هسته یا کاهش تأخیر وابسته‌اند و افزایش تعداد CPUها لزوماً به بهبود متناسب عملکرد آن‌ها منجر نمی‌شود.
چه زمانی دو پردازنده کافی است؟
سرور دوپردازنده‌ای می‌تواند انتخاب مناسبی باشد اگر:
- نرم‌افزارهای سازمانی به تعداد متوسطی از هسته‌های پردازشی نیاز داشته باشند
- بار کاری بیشتر به فرکانس پردازنده وابسته باشد تا تعداد بسیار زیاد هسته‌ها
- ظرفیت حافظه موردنیاز در محدوده پشتیبانی‌شده پلتفرم دوپردازنده‌ای قرار بگیرد
- تعداد ماشین‌های مجازی و میزان مصرف CPU در محدوده ظرفیت سرور باشد
- سازمان بخواهد هزینه خرید، مصرف انرژی و پیچیدگی زیرساخت را کنترل کند
چه زمانی چهار پردازنده ارزش بررسی دارد؟
معماری چهارپردازنده‌ای برای سازمان‌هایی مناسب‌تر است که به تراکم پردازشی بالاتر نیاز دارند:
- اجرای تعداد زیادی ماشین مجازی و سرویس هم‌زمان
- پایگاه‌های داده بزرگ و پرتراکنش
- پردازش‌های تحلیلی و پردازش داده‌های حجیم
- برنامه‌های In-Memory Database
- محیط‌های ERP و سامانه‌های سازمانی بزرگ
- بارهای کاری که از منابع پردازشی و حافظه گسترده استفاده می‌کنند
نکته فنی
حتی در این سناریوها نیز باید مشخص شود که نرم‌افزار موردنظر واقعاً می‌تواند از منابع چهار سوکت استفاده کند یا خیر.
